Το δικό μας αντίο σε έναν από τους τελευταίους “τύπους” της παλιάς Πρέβεζας, τον Γιώργο Μπούρα

Ένας από τους τελευταίους “τύπους” της παλιάς Πρέβεζας ,ο Γιώργος Μπούρας, έφυγε από κοντά μας.

 

Ήταν για πολλά χρόνια ένα από τα σημεία αναφοράς της παλιάς κεντρικής αγοράς, όπου και διατηρούσε το μικρό του ραφείο καθώς ήταν χωρατατζής και δέκτης πολλών πειραγμάτων. Πήρε μαζί του μια ολόκληρη εποχή. Μια εποχή όπου οι καταστηματάρχες (και όχι μόνο) θεωρούσαν αδιανόητο το να περάσει μια μέρα χωρίς να πειράξει ο ένας τον άλλον. Τότε που το πείραγμα δεν ήταν το σημερινό αμείλικτο builing αλλά ένας συνηθισμένος τρόπος επαφής μεταξύ των ανθρώπων που έβγαζε γέλιο χωρίς ταυτόχρονα να θίγει και να προσβάλλει τον απέναντι.

 

Ο Γιώργος ήταν εξαιρετικό μουσικό ταλέντο και από μικρό παιδί ήταν μέλος της Φιλαρμονικής ‘’ΟΡΦΕΑΣ’’ Πρέβεζας μέχρι μεγάλης ηλικίας. Ταυτόχρονα έπαιζε και εξαιρετική φυσαρμόνικα. Εδώ λοιπόν αξίζει να αναφερθεί μία “φάση” που για πολλά χρόνια κουβεντιάζονταν στην πόλη μας. Εκείνη την εποχή, το μακρινό 1981, η τηλεοπτική εκπομπή της ΕΡΤ  “Να η ευκαιρία”, που παρουσίαζε ταλέντα από όλη την Ελλάδα, ήταν από τις πρώτες σε θεαματικότητα. Στο πάνελ των κριτών ήταν μεταξύ άλλων ο συνθέτης Γιώργος Κατσαρός, ο στιχουργός Λευτέρης Παπαδόπουλος, η κριτικός Ροζίτα Τσώχου κλπ. Ανάμεσα στους διαγωνιζόμενους βρέθηκε λοιπόν και ο Γιώργος.

 

Ήρθε η σειρά του, ξεκίνησε να παίζει, αλλά όταν τέλειωσε και οι κριτές τον ρώτησαν από πού είναι, τότε έσπασε το πόδι του ο διάολος. Ο Γιώργος θέλεις από τρακ, θέλεις γιατί μπερδεύτηκε, ξεστόμισε το αδιανόητο ότι ΔΕΝ είναι από την Πρέβεζα αλλά από την Αμφιλοχία. Μιλάμε τώρα για μια εποχή που δεν υπάρχει internet, δεν υπάρχουν κινητά, δεν υπάρχουν δορυφορικά, δεν υπάρχουν καν άλλα κανάλια στην τηλεόραση εκτός από τα δύο της ΕΡΤ. Την ίδια στιγμή ΟΛΗ η Πρέβεζα είναι κολλημένη στους δέκτες της τηλεόρασης για να παρακολουθήσει το δικό της παιδί.

 

Είναι φοβερό για το πώς ,εν ριπή οφθαλμού, οι καταστηματάρχες της αγοράς συνεννοήθηκαν μεταξύ τους . Όταν ο Γιώργος επέστρεψε στα πάτρια εδάφη δεν του μίλαγε κανένας για κάμποσο χρονικό διάστημα, θεωρώντας τον προδότη της Πρέβεζας. Ο αγαθός ράφτης πέρασε μεγάλο χουνέρι μέχρι να το ξεπεράσει και να καταλάβει πως δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένα ακόμα αστείο των συμπολιτών του που ψόφαγαν για πλάκες.

 

Γιώργο, καλό ταξίδι εκεί που θα πας . Και μην ξεχνάς να παίζεις που και που λίγο φυσαρμόνικα. Και να κάνεις πολλές πλάκες με τα άλλα πειραχτήρια που έφυγαν πριν από σένα.

 

error: Content is protected !!